Po co psycholog?
Wielu ludzi zastanawia się, po cóż inni wybierają się do psychologa, bo przecież nie trzeba ukończyć psychologii by umieć rozwiązywać i rozpoznawać cudze problemy. Nie trzeba też rozmowy ze specjalistą by sobie pomóc. Ci, którzy tak twierdzą są w błędzie.
Nie ma na świecie dwóch identycznych osób pod względem zachowania. Mimo wielu podobieństw zawsze znajdzie się jakiś szczegół, który będzie nas odróżniał od innych. Dlatego też nie każdy potrafi sobie sam poradzić ze swoimi problemami, których niekiedy się wstydzi. Psycholog jest właśnie od tego by pomóc. Niekiedy łatwiej jest wyżalić się osobie nam nieznanej, do której nie jesteśmy w żaden sposób przywiązani i której nie widujemy codziennie. Rozmowa o problemach bywa niekiedy wstydliwa dla osób, które nie potrafią sobie same pomóc. Strach przed wyśmianiem, odrzuceniem czy zbędnymi komentarzami skłania nas właśnie do wizyt u pani lub pana psycholog, który wysłucha nas i nigdy nie zlekceważy. Doświadczony lekarz wie, iż z pozoru błaha sprawa potrafi znacząco wpłynąć na ludzką psychikę i może wywołać lęki bądź nawet i być przyczyną depresji.
Psycholog jest zatem lekarzem naszej duszy, która tak samo jak ciało potrzebuje opieki lekarskiej. Nagromadzenie w sobie stresów i złych emocji może doprowadzić do uszczerbku na zdrowiu – zarówno tym psychicznym jak i fizycznym. Żyjąc w czasach pogoni za karierą, sławą i pieniędzmi musimy być tego świadomi. Najsmutniejsze jest to, że coraz częściej ofiarami tej ślepej pogoni są niewinne dzieci, którym zapracowani rodzice poświęcają bardzo mało czasu. Wszystko odbija się na dziecięcej psychice. Obce osoby opiekujące się maluchami stają się im bliższe niż biologiczni rodzice, z którymi dziecko chciałoby porozmawiać o problemach. Niezauważone dzieci często sięgają po różnego rodzaju używki bądź wpadają w złe towarzystwo. Jedynym rozwiązaniem staje się psycholog dziecięcy, który będzie starał się nawiązać kontakt z dzieckiem i zyskać jego zaufanie. Nie jest to zadaniem prostym, gdyż takie dzieci z reguły są bardzo nieufne i ostrożne w kontaktach z obcymi osobami.
Widząc, iż ktoś bliski ma problemy – nawet z pozoru dla nas błahe, nie odwracajmy się plecami, nie wyśmiewajmy i potraktujmy taką sytuację poważnie. Jesteśmy tylko ludźmi, słabymi psychicznie istotami, które mają swoje granice wytrzymałości. Jeśli nie potrafimy pomóc takiej osobie, udajmy się z nią do psychologa nim będzie za późno.